O obrzydliwych nowobogackich.

Należałoby zapewne machnąć od niechcenia jakiś felietonik podsumowujący okres transferowy w wykonaniu The Citizens, ale prawdę mówiąc nie mam na to ochoty. Po pierwsze bowiem większość tych, którzy interesują się piłką nożną wie kto przyszedł, jak sławne są to nazwiska i jak wiele mogą na Eastlands zrobić. Po drugie jako że w futbolu mniej interesuje mnie to co na powierzchni mam w owych dniach dużo wdzięczniejszy temat do osobistych wynurzeń…

Człowiek przywykły do życia w naszym- czasem pięknym, a czasem nie- kraju wydaje się być przyzwyczajony do tego, że w Polsce generalnie nie lubi się ludzi bogatych. Z bogactwem związane są zwykle jakieś dziwaczne przesądy tudzież uprzedzenia każące większości spoglądać na człeka majętniejszego z wrodzoną pogardą lub co najmniej podejrzliwością. Jeśli bowiem nawet politycy w Polsce z groźnymi minami perorują na temat tego jak to oni czym prędzej zajmą się tymi a tymi biznesmanami to znaczy, że ogólny klimat w kraju nie służy bogatym. Inaczej jest już choćby na Zachodzie gdzie głęboko zakorzeniony wydaje się być etos pracy każący ludziom tam spoglądać na czyjś majątek z podziwem, a nie podejrzliwością. Jeśli oto sąsiad ustawi sobie przed domem nowiuśki samochód, a z tyłu domu ma basen to oczywiście zazdrości mu się, ale przede wszystkim tego, że zapracował. Skąd zatem bierze się niechęć do City z jaką spotykamy się w zachodniej prasie?

Ten czy ów odpowie: „Aha autor się zagmatwał, gadał coś o etosie pracy, a tu figa z makiem. Jak wszędzie zwykła ludzka zawiść”. Ja jednak spróbuję na to odpowiedzieć inaczej. Od początku bowiem wydawało mi się, że zachodnia prasa patrzy na „arabskie” City jak na takiego zwykłego mieszkańca przedmieścia, niezbyt zamożnego, któremu razu pewnego udało się wygrać w totka. Koleś całe życie nic nie robi, do żony zwraca się zwykle słowami „Te stara… podaj mi piwo” i nagle łups. Żebrak staje się bogaczem. Otóż otoczenie, jakiekolwiek by ono nie było podchodzić zaczyna od razu do tego jegomościa z rezerwą, której nie wydaje mi się dostatecznie tłumaczyć zwykła ludzka zazdrość. Facet bowiem ewidentnie na te pieniądze nie zasłużył i teraz dopiero się okaże czy je zmarnuje jak pierwsza lepsza moczymorda czy też zostanie Panem…

I taki jak się zdaje był wizerunek Manchesteru City w pierwszych dniach czy też raczej po pierwszych transferach w klubie. Z tym straszliwie krzywdzącym, bo opartym przecież na stereotypach  wizerunkiem świetnie poradziła sobie londyńska Chelsea. Klub, który w erze przed Abramowiczem oczywiście odnosił sukcesy, ale nie aż tak wielkie, by mówić o jakiejś piłkarskiej potędze, nagle został najbogatszym klubem świata. I co? Jedni powiedzą: zaczął pieniądze wydawać, ale ja powiedziałbym raczej tak: zatrudnił fachowców. Dogadał się z Mourinho, który poprowadził nuworysza do dwóch Mistrzostw Anglii, a przede wszystkim zwykle trafiał z transferami. Twarzą Chelsea stał się także Peter Kenyon wcześniej zarządzający największym piłkarskim przedsiębiorstwem o nazwie Manchester United. Tyle wystarczyło by ludzie słusznie przestali pamiętać tylko o fortunie Abramowicza i skupili się na zwykle dobrych decyzjach decydentów ze Stamford Bridge.

W działaniach włodarzy City na początku niestety mogliśmy zaobserwować typowe zachłyśnięcie się fortuną. „No to kogo w tym tygodniu kupujemy?”- tak można streścić taktykę klubu w pierwszych miesiącach po przejęciu klubu. Jedno wydarzenie zmieniło nieco perspektywę włodarzy City. Było to, jak łatwo się domyśleć, fiasko rozmów z Milanem w sprawie pozyskania Brazylijczyka Kaki. Od tego momentu decyzje szefów City wydawały się bardziej wyważone. Klub na moment przestał być kojarzony z „panami w turbanach”, medialną twarzą City stał się elegancki Khaaldoon Al Mubarak, człowiek wnioskując po wywiadach prasowych, umiarkowany i rozważny, który nieco uspokoił sytuację w klubie mówiąc od razu, że Mark Hughes dostanie czas i fundusze na budowę drużyny.

Oczywiście transfery City w tym okienku transferowym są spektakularne, ale nawet laik dostrzeże w nich oczywistą myśl. Mark Hughes zapragnął mieć u siebie piłkarzy doświadczonych w grze na Wyspach, którzy w dodatku przywykli już zapewne do straszliwie niesprawiedliwego podatku 50%-owego. Pal sześć co mówią w wywiadach piłkarze, bo akurat wydaje mi się, że większość z nich wierzy, że na Eastlands są w stanie dokonać czegoś wielkiego, a zwyczajowe ironiczne docinki o pieniądzach jako jedynym magnesie przyciągającym do City są tak głupie, że trudno je nawet komentować, a co gorsza są mało oryginalne. Klub zaczął przybierać normalne kształty: jest grono mocnych piłkarzy, jest niezły trener z jakąś-tam wizją (wizję taktyczną przyjdzie nam jeszcze ocenić) i w końcu całkiem rozważny jak się zdaje właściciel. I można by w tej chwili zapytać: dlaczego jest tak źle, skoro jest tak dobrze? Odpowiedź brzmiałaby: bo coś co nazwę tutaj mentalnością nowobogackich wróciło na Eastlands jak bumerang…

A chodzi oczywiście o skandaliczne potraktowanie byłego już kapitana City Richarda Dunne’a przez zarząd klubu. Zabawne, bo idealnie wpisuje się w to o czym piszę. Pan Cook Garry, wcześniej wsławiający się komentarzami typu: „No nie udało się pozyskać Kaki, ale mamy przecież Bellamy’ego!” myślał zapewne tak: „He he he po co nam Richard Dunne?! Mamy mega-, ultra-, hiper-  wypaśny skład to co on jeszcze smędzi, że chce  walczyć o miejsce w składzie. Za bogaci jesteśmy na takiego żebraka. Won stąd pokrako niegodna trzech gwiazdek w zestawieniu przygotowanym przez France Football. A oni to się chyba znają, nie?”. Zabrakło tylko jednego, by przykryć tę żenadę: dobrego powodu do wyrzucenia Dunne’a, więc pan Cook bąknął, że potrzebują pieniędzy. Chyba na najnowsze żaluzje do pokoju córki…

Sprawa jest o tyle żenująca, że moim zdaniem idealnie oddaje sposób myślenia pewnych ludzi. Po co gracz teoretycznie słabszy, a oddany klubowi skoro mamy najlepszych sprowadzonych za bajońskie kwoty? A choćby po to by był ktoś spajający dwie epoki w historii tego klubu. Nowobogacki, nie mający ani krzty szlechectwa  człek tego nie zrozumie. Widocznie etos pracy, o którym pisałem nie dotarł we wszystkie rejony świata zachodniego. I wcale nie szkoda mi Richarda Dunne’a, bo to świetny piłkarz, który w Aston Villi jeszcze nie raz pokaże piłkarską klasę i determinację. Żal mi trochę kibiców, którzy będą musieli zapewne patrzeć na kolejne podobne wywiady innych piłkarzy, którzy zaczną być na Eastlands niepotrzebni. Żal mi pewnych ludzi, którzy cierpieć będą z powodu pisania o tym, że City to tylko wielkie pieniądze i nic więcej. W idealnym świecie takie jednostki jak wspomniany pan siedziałyby teraz zapewne na fotelu lub przed ekranem komputera, z piwem w ręku przeglądając akurat pewne mało oryginalne strony w Internecie. A City wtedy być może krócej walczyliby ze stereotypem piłkarskiego nuworysza, u którego jakikolwiek sukces piłkarski ma nie tylko sportowy, ale przede wszystkim finansowy wymiar…