Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie?

Jeszcze sezon temu – bohater, zawodnik sezonu w Manchesterze City, ulubieniec publiczności, stałe miejsce w składzie. Dzisiaj – Roberto Mancini, Patrick Vieira, wielkie zmiany, nowa myśl szkoleniowa, nieprzyjemna kontuzja, ławka rezerwowych. Już po wymianie tych kilku czynników możemy domyśleć się o jaką postać tu chodzi. Oczywiście, to Stephen Ireland.

Gdy rozpoczął się sezon 2009/10 przez myśl nikomu nie przeszło, że regularnych występów zabraknie właśnie dla młodego Irlandczyka. Do klubu przyszły gwiazdy, wśród nich Gareth Barry. Wydawało się, że na papierze City ma świetnie obsadzony środek pomocy. Mark Hughes mógł także korzystać z Nigela de Jonga, który jak się okazało trafił na ten sezon z formą. Kibice chcą jednak oglądać swoich ulubieńców – a jest nim przecież Ireland. Piłkarz sezon rozpoczął niezwykłą bramką w samej końcówce meczu z Blackburn. Dobrze układała mu się współpraca z nowymi zawodnikami, tj. Adebayorem i Tevezem. W trzeciej rundzie Pucharu Anglii zawodnik najwyraźniej się przeforsował. Zasłabł i zaczęto podejrzewać u niego atak serca. Uznano, że to wina bardzo obciążonego planu zajęć. Mimo wszystko zawodnik nie zawodził – aż do zmiany managera.

Roberto Mancini na pewno w pełni nie wiedział czego może się spodziewać po zawodnikach i na swoje pierwsze mecze wystawiał dość przewidywalne składy. I choć dla jednych przyjście włoskiego szkoleniowca okazało się wielkim szczęściem (vide Garrido oraz Boyata), to inni na tym ucierpieli. Oczywiście, Irelanda dotknęła kontuzja ścięgna, która wyłączyła go z gry na kilka tygodni. Co się jednak stało po powrocie, to jest meczu ze Scunthorpe w ramach FA Cup? Ano po prostu ławka. I w tym momencie można zadać sobie wiele pytań. Mancini spróbował wielu taktyk, ciężko jednomyślnie stwierdzić, że znalazł tą najlepszą. Kibice uwielbiają klasyczne 4-4-2 z ofensywnie nastawionymi skrzydłami, na których mogą oglądać Wright-Phillipsa, Johnsona lub Petrova. Tymczasem Włoch co raz zaskakiwał, a to między innymi trzema środkowymi/defensywnymi pomocnikami. I kogo tam widzimy? Jest Zabaleta, jest De Jong, jest Barry – o! Jest także Vieira. Jasne, pomogło z Chelsea, ale czy tak będzie zawsze? A gdzie jest Ireland – to pytanie, które sobie nie raz zadaję.

Zastanawiam się powoli, czy nie spełniają się słowa wielu kibiców Manchesteru City i czy Mancini nie zaczyna znacznie promować swoich ulubieńców. Przykład? A proszę bardzo – mieliśmy go trzy dni temu w Sunderlandzie! Ireland był w tym meczu rezerwowym. Słaba pierwsza połowa, w drugiej znaczne przejście do ofensywy. Na boisku znajdują się pomocnicy zwykle lubiący zadania defensywne. Wielu uważało, że to już kwestia czasu, zanim Irlandczyk wejdzie na boisko. Jednak Mancini zdecydował inaczej – postawił na Vieirę, pierwszego gracza, którego ściągnął do Manchesteru City za swojej kadencji. Czyli suma summarum nic się nie zmienia – pod wodzą Roberto, Stephen rozegrał tylko dwa pełne mecze.

Tajemnica sezonu brzmi: co się stało z Irelandem? Oczywiście my, kibice nie mamy dokładnego wglądu w sytuację w klubie i relacje między piłkarzem a managerem. Jednak od zwolnienia Marka Hughesa minął już spory czas i wygląda na to, że coś lub ktoś tu nie pasuje. I nieśmiało powoli zadaję pytanie – czy to Ireland? Boss na pewno ma już w głowie wstępny obraz drużyny, a w prasie co chwila pojawiają się spekulacje na temat przyszłości piłkarza. Mówi się o United, ostatnio o Liverpoolu. W dodatku warto zwrócić uwagę na gorące poszukiwania środkowego pomocnika, które z początku miały być tylko zwiększeniem rywalizacji wskładzie. W transferze Marigi przeszkodził brak pozwolenia na pracę. W przypadku Gago brak czasu. Wśród potencjalnych transferów na lato wymienia się głównie pomocników.

Mancini pokazał, że nie boi się odsyłania nazwisk na ławkę, bo jakaś tam presja, mniejsza lub większa, ze strony kibiców na pewno istnieje. Raz na wozie, raz pod wozem – w tamtym sezonie 13 bramek, w tym na razie tylko dwie. Piłkarz już wydoroślał, nie ma sensu czekać, aż jego talent rozwinie się jeszcze bardziej. Bo jeżeli sprawy będą się tak dalej miały czyjaś cierpliwość może się wyczerpać. Być może Irelanda, który na brak ofert raczej nie musiałby narzekać…