I zgasła iskierka...

Stało się to co przewidywało wielu kibiców i obserwatorów Premier League, ale tak naprawdę nikt nie spodziewał się, że nastąpi to tak szybko. Arabscy szejkowie niczym święty Mikołaj podarowali swym kibicom nowego trenera na Gwiazdkę. Zanim jednak zaczniemy na dobre wyrabiać sobie zdanie o Roberto Mancinim warto zastanowić się nad losem pewnej iskierki, która zgasła nadspodziewanie szybko…

Kiedy ostatnim razem pisałem o mentalności nowobogackich chodziło mi zarówno  o Manchester City jako całość jak i osobę samego Marka Hughesa. Któż bowiem jak nie nasz dzielny Marek mógł wyrazić najpełniej o co chodzi w tej metaforze. Młody przecież, jak na trenera, manager, bez sukcesów na arenie międzynarodowej z reprezentacją Walii, prowadząc wcześniej z powodzeniem Blackburn Rovers nagle dostał od losu życiową szansę. Owa wielka życiowa szansa spadła na niego ni z gruszki, ni z pietruszki. Kiedy bowiem Walijczyk przychodził do City miał stworzyć solidną drużynę z kolejnego grona przeciętniaków, a może przede wszystkim pokazać, że zna się na tym lepiej niż dotychczasowy mistrz w tym fachu- Sven Goran Ericsson, który jednak wyraźnie swemu zadaniu nie podołał. I nagle niespodzianka! W kilka miesięcy później na Eastlands niczym UFO wylądowali szejkowie, którzy z jednej strony zmienili przeciętny klub w jeden z kilku najbogatszych na świecie, a z drugiej strony katapultowali Marka Hughesa do zupełnie innego wymiaru. Wymiaru, w którym słowo solidność powoduje tylko dziwnie kwaśną minę u włodarzy klubu, a ponadto zamiast myśleć o zgrywaniu piłkarzy już od dawna grających w klubie raz po raz wymienia się tych, którzy za kilkadziesiąt milionów funtów wzmocnią nowego faworyta angielskiej Premier League.

Cóż pozostało Hughesowi? Walijczyk chwycił byka za rogi tudzież jeśli ktoś woli tak: porwał się z motyką na słońce. W jednej chwili musiał przeobrazić się z solidnego brytyjskiego managera, w nową trenerską gwiazdę, przed którą przecież postawiono ambitne cele. Niestety jego działania z miesiąca na miesiąc przypominać zaczęły raczej zabawy małego dziecka, które przebiera się w marynarkę po dziadziu, zakłada o 7 rozmiarów za duże buciory i gustowny kapelusz po czym przychodzi do pokoju by pokazać się rodzicom. Mama i tata owszem chwilę się pośmieją, ale przecież nie wezmą malca od razu za dorosłego, nieprawdaż? I tak jak rodzice rozkazaliby od razu dziecku zdjęcie za dużych ubrań, tak i Hughes ostatnimi czasy przestał udawać, że może być wielkim szkoleniowcem. Główne pytanie brzmi jednak czy rzeczywiście nie mógł nim zostać czy też arabscy szejkowie zbyt szybko i zbyt pochopnie pozbawili go możliwości sprawdzenia się na najwyższym szczeblu?

Przez kilka ostatnich dni zastanawiałem się bowiem nad tym skąd bierze się właściwie tak wielka niechęć z jaką spotkał się Mark Hughes wśród kibiców City? Oczywiście nie jestem pewien czy nie jest to tylko typowo polska sprawa, choć biorąc pod uwagę rozmowy jakie toczyliśmy na serwisie z kilkoma kibicami, którzy chodzą na mecze i dobrze wiedzą jakie nastroje panują wśród fanów The Citizens można przyjąć, że Walijczyk nie był ich ulubieńcem. No właśnie, dlaczego? Większość bowiem doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że budowa solidnego zespołu musi trochę potrwać, co zresztą na każdym kroku powtarzał i Hughes i włodarze klubu. W ekipie panowała dobra atmosfera, co niestety wychodzi teraz kiedy piłkarze są zdegustowani, głównie stylem zwolnienia Hughesa. I jeśli faktycznie jest tak jak to opisują media trudno im się dziwić. Owszem, ekipa Hughesa poniosła ostatnio kilka porażek, głównie nie wygrywając paru spotkań, które powinni wygrać. Owszem spotkanie z Tottenhamem, które przegrali sromotnie było dla niektórych ostatecznym potwierdzeniem szarzyzny w jaką popadli The Citizens, ale jak wiemy przecież decyzja o zwolnieniu managera została podjęta wcześniej. I znów wracamy do punktu wyjścia czyli sytuacji, w której remisy tak na dobrą sprawę nie są remisami tylko porażkami, sytuacji, w której szklanka nie jest do połowy pełna tylko do połowy pusta. W Blackburn Hughes nie musiał tłumaczyć się z wyników zespołu po każdym remisie. W City natomiast nawet niezbyt pewna domowa wygrana powodowała od razu falę krytyki wśród kibiców i dziennikarzy.

Ci, z którymi wielokrotnie rozmawialiśmy na temat Hughesa i jego ewentualnego zwolnienia wiedzą, że mimo wszystko byłem zwolennikiem pozostawienia go w klubie przynajmniej do końca sezonu. Nie oznacza to jednocześnie tego, iż na jego pracę patrzyłem w sposób bezkrytyczny czy nawet tego, że z przyjemnością oglądałem efekty jego cotygodniowej, ciężkiej zapewne i stresującej pracy. Zwyczajnie nie dało się przecież po „wspaniałej” serii remisów patrzeć na dyspozycję The Citizens w taki sposób. To co można było zauważyć przede wszystkim to fakt, iż ta dobra atmosfera w zespole zupełnie nie przekładała się na grę zawodników Manchesteru City. Tak jakby jeszcze przed wejściem na murawę byli oni prawdziwą drużyną, a po wejściu na boisko nic już się nie kleiło. W szczególności dotyczy to obrony, ale spójrzmy na pomoc- zauważymy to samo. W ilu meczach w tym sezonie Manchester City miał miażdżącą przewagę w środku pola? Jeśli dobrze przypomnimy sobie nawet pierwsze mecze sezonu na wyjeździe z Blackburn i Portsmouth, a nawet- o zgrozo- u siebie z Wolverhampton- to dojdziemy do przekonania, że gdyby nie łut szczęścia i wspaniałe interwencje Givena z pewnością dziś drużyna Hughesa nie byłaby tak wysoko w tabeli. Właśnie- drużyna. Słowo klucz w futbolu, bo przecież nigdy chyba w historii zbieranina indywidualności nie osiągnęła znaczących wyników jeśli nie była poukładana. A tego nadal w City brakuje. Na dodatek te cotygodniowe wywiady, w których przewijały się te same frazy: „jesteśmy sfrustrowani”; „musimy stać się drużyną”; „to nie stanie się w jeden dzień” itp. Bycie managerem to także trudna sztuka rozmawiania z kibicami za pośrednictwem mediów czego Hughes, pomimo niewątpliwej elokwencji i inteligencji, chyba w wystarczającym stopniu nie posiadł. A jeśli nie masz za sobą kibiców to niestety zwykle kończy się to w jeden znany sposób.

Można naturalnie dalej debatować o tym dlaczego Walijczyk został zwolniony właśnie teraz, czy jest to dobry czy zły ruch i czy arabscy właściciele klubu pożegnali się z Hughesem z klasą czy też nie. Tak naprawdę jednak problem wcale nie znika. Cały czas bowiem pozostaje pytanie: czy arabscy szejkowie wiedzą jak prowadzić klub piłkarski czy też będziemy co jakiś czas częstowani newsami o kolejnym śmiesznym powodzie wytransferowania gracza, który spędził na Eastlands dobrych kilka lat, ale obecnie po transferze znakomitego gracza z Włoch już nie ma dla niego miejsca w pierwszym składzie drużyny, a na ławce siedzieć to on przecież nie będzie. Mówcie co chcecie, ale przykład Richarda Dunne’a, który odnalazł się znakomicie w Aston Villi, która przypomnijmy w tej chwili wyprzedza City w tabeli pokazuje jak bardzo można się pomylić. Prawdę mówiąc dla mnie ważne są teraz dwie kwestie. Po pierwsze czy faktycznie prawdą jest, że Craig Bellamy chce odejść z klubu. Walijczyk jest dla mnie zawodnikiem, którego postawa na boisku oddaje najlepiej to jak powinno grać City. I nie chodzi tu o to by jedenastka City składała się z samych piłkarzy w typie Bellamy’ego. Wystarczy tylko by City stali się w końcu drużyną z krwi i kości, a wtedy taki gracz jak Walijczyk może znów grać tak jak na Old Trafford. Drugą kwestię stanowi rzecz jasna zimowe okienko transferowe. Jeśli choćby w części sprawdzą się prasowe zapowiedzi to na Eastlands znów może być śmiesznie i smutno zarazem. Póki co jednak nie marudźmy, bo bez względu na swoje uprzedzenia wobec tego czy owego stylu gry nowemu managerowi należy się, powiedzmy miodowy miesiąc…